در این کیس، حفظ دندان دائمی و هدایت آن به موقعیت صحیح در قوس دندانی، اولویت اصلی درمان بود. با توجه به نهفتگی پرمولر دوم فک بالا سمت چپ و وجود دندان شیری در ناحیه مربوطه، درمان ارتودنسی با هدف فراهم کردن فضای مناسب، هدایت کنترل شده دندان نهفته و برقراری روابط دندانی مطلوب برنامه ریزی شد. نتیجه نهایی نشان داد که با مدیریت صحیح فضا و اعمال نیروهای ارتودنتیک مناسب، امکان قرارگیری موفق دندان نهفته در قوس دندانی فراهم شده است.
بیمار دارای نهفتگی دندان پرمولر دوم فک بالا سمت چپ، همراه با باقیماندن دندان شیری E در همان ناحیه و وجود فواصل بیندندانی بود. موقعیت دندان نهفته بهگونه ای ارزیابی شد که امکان هدایت ارتودنتیک آن به داخل قوس وجود داشت و به همین دلیل، رویکرد درمانی با هدف حفظ و رویش هدایت شده دندان دائمی انتخاب شد.
درمان با ارتودنسی ثابت دو فک و در یک دوره ۱۵ماهه انجام شد. ابتدا دندان شیری E فک بالا سمت چپ خارج شد تا مسیر و فضای لازم برای هدایت دندان دائمی فراهم شود. سپس با استفاده از مکانیکهای ارتودنتیک کنترلشده، دندان نهفته ۵ به تدریج به داخل قوس دندانی هدایت شد. هم زمان، فواصل موجود بسته و موقعیت سایر دندانها برای دستیابی به تماسهای دندانی مناسب تنظیم گردید. در پایان درمان، دندان نهفته در جایگاه مناسب خود قرار گرفت و اکلوژن مطلوب و نظم دندانی مناسبی ایجاد شد.
زمان تشخیص و شروع درمان در دندانهای نهفته میتواند بر پیچیدگی و پیشآگهی درمان اثرگذار باشد. زمانی که شرایط رشدی، موقعیت دندان و فضای موجود در قوس مناسب باشد، امکان هدایت ارتودنتیک دندان نهفته به جایگاه صحیح افزایش مییابد. در این کیس نیز پس از حذف مانع رویشی و ایجاد فضای کافی، دندان پرمولر دوم با موفقیت وارد قوس شد؛ فواصل بیندندانی بسته شد و در نهایت، اکلوژن مناسب و هماهنگی مطلوبی در قوس دندانی و لبخند حاصل گردید.