با توجه به محدود بودن شدت ناهنجاری دندانی و تمایل بیمار به درمانی با کمترین میزان دیده‌شدن وسایل ارتودنسی، استفاده از کلیر الاینرها به‌عنوان روش درمانی انتخاب شد. این روش امکان اصلاح تدریجی موقعیت دندان‌ها را بدون استفاده از براکت‌های ثابت قابل‌مشاهده فراهم می‌کند.
ناهنجاری دندانی بیمار در محدوده خفیف تا متوسط قرار داشت و از نظر شرایط دندانی، امکان درمان با الاینرهای شفاف وجود داشت. بنابراین، برای دستیابی به نظم بهتر دندان‌ها و اصلاح روابط دندانی، ارتودنسی نامرئی مناسب تشخیص داده شد.
درمان با مجموعه‌ای از کلیر الاینرهای اختصاصی انجام شد تا دندان‌ها به‌صورت مرحله‌ای و کنترل‌شده به موقعیت مطلوب هدایت شوند. روند درمان با تعویض منظم الاینرها و بررسی دوره‌ای میزان حرکت دندان‌ها ادامه یافت.
ارتودنسی نامرئی برای همه ناهنجاری‌ها مناسب نیست، اما در بسیاری از کیس‌های خفیف تا متوسط می‌تواند جایگزین مناسبی برای براکت‌های ثابت باشد. این روش به‌ویژه برای بیمارانی که ظاهر درمان و دیده‌نشدن وسایل ارتودنسی برایشان اهمیت دارد، گزینه‌ای قابل‌بررسی است.
متخصص ارتودنسی: دکتر مسعود داودیان